• Tekstowa podstrona

      • 1858
        • Początki

          Początki

          Historia naszej „Dziewiątki” sięga 150 lat wstecz, do roku 1858, kiedy to po stronie wschodniej ówczesnego traktu głogowskiego zbudowano niewielki piętrowy budynek z tzw. muru pruskiego. Była to szkoła dla uczniów ówczesnej wsi podmiejskiej Święty Łazarz, a ten typ szkół, – jako że był to zabór pruski – określany był wówczas mianem, Volksschule. Zabudowania wsi, jak wynika to z planu z końca 1896 roku, znajdowały się mniej więcej na terenie obecnego rejonu szkolnego.

          Do budynku szkoły przylegało małe podwórko, które dziś nazwalibyśmy boiskiem szkolnym. W związku z rozwojem wsi z końcem XIX stulecia budynek szkolny znalazł się w rozwidleniu ówczesnych ulic Glogauer Strasse, czyli obecnej Głogowskiej (dawnego traktu w kierunku Głogowa) i odchodzącej od niej ukośnie w prawo ulicy, którą Prusacy nazywali Zentralstrasse, w 1920 roku trafnie przemianowaną na ulicy  Odskok. Z początkiem XX wieku po stronie prawej ul. Odskok zbudowano budynki mieszkalne oraz duży budynek poczty. Łazarska szkoła funkcjonowała w swych pomieszczeniach niemal do końca XIX wieku i nosiła nazwę Gemeindeschule St. Lazarus (Szkoła Gminna Świętego Łazarza).

      • 1889
        • Pod pruskim zaborem

          Pod pruskim zaborem

          W latach 1889-1902 u zbiegu ulic Glogauerstrasse i Parkstrasse (obecnie Głogowska i Strusia) wzniesiono nowy budynek szkolny i wówczas uczniowie przenieśli się do nowej siedziby. Był to budynek dwupiętrowy z cegły, zaś na jego tyłach znajdowało się prostokątne podwórze, czyli boisko szkolne.

          Pierwsze lata funkcjonowania szkoły w nowym budynku były niezwykle trudne, gdyż w szkołach obowiązywał język niemiecki, a w dodatku w owym czasie trwała walka zaborcy pruskiego z mową polską i religią. Pragnąc zachować ścisłą kontrolę nad szkołą magistrat miasta Poznania przejął ją w 1902 roku, a więc w dwa lata po włączeniu Świętego Łazarza w granice miasta.

          Rozwój miasta i przyrost ludności sprawił, że rozbudowywana była trzykrotnie i wkrótce została pierwszą, wieloklasową szkołą na Łazarzu /przy ul. Strusia/. Przed wybuchem II wojny światowej szkoła liczyła 666 uczniów i 14 oddziałów

      • 1918
        • Niepodległość!

          Niepodległość!

          Z chwilą odzyskania niepodległości, po ponad stu latach pruskiej niewoli zaborczej, budynek przy ul. Strusia 12 nadal był siedzibą szkoły, tyle, że polskiej. Symbolem tego, było przyjęcie w 1919 roku za patrona szkoły, Antoniego Małeckiego, wybitnego Wielkopolanina urodzonego w Objezierzu koło Obornik, filologa i literata.

          Szkoła nazywana wówczas Powszechną nosiła już numer 9, tyle, że używano cyfry rzymskiej (IX). Jej kierownikami w okresie międzywojennym XX wieku byli panowie: Krzyżan, Dąbrowski, Dobrogowski, a w ostatnich latach przed wybuchem II wojny światowej, tj. do września 1939 roku szkołą kierował p. Franciszek Świebocki.

      • 1939
        • II wojna światowa

          II wojna światowa

          Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich do Poznania Niemcy zamknęli szkołę, a w jej murach utworzono szpital. Hitlerowcy zaprowadzając „nowy porządek” na ziemiach przemocą wcielonych do III Rzeszy, zmienili nazwę Święty Łazarz na Hermannstadt.

          Z końcem wojny (początek 1945 r.) część budynku wypaliła się i musiano ją rozebrać.

      • 1945
        • Koniec wojennej pożogi

          Tuż po wyzwoleniu, w mocno zdewastowanym budynku przy ul. Strusia 12 przystąpiono do organizowania szkoły. Przeprowadzony w szybkim tempie remont pozwolił na otwarcie Szkół Powszechnych Nr 3 i 4. Wkrótce Szkołę Powszechną Nr 3 przeniesiono na ulicę Berwińskiego, a szkole Nr 4 przywrócono wcześniejszą numerację i stała się ponownie Szkołą Powszechną Nr 9.

          Z czasem wypalone skrzydło budynku odbudowano, a w 1951 roku przenosząc naszą szkołę w inne miejsce, opuszczone pomieszczenia przeznaczono na szkołę dla dzieci specjalnej troski.

          Kierownictwo Szkoły Powszechnej nr 9 z dniem 5 kwietnia 1945 roku objął ponownie p. Franciszek Świebocki.

      • 1951
        • Nowa lokalizacja

          Nowa lokalizacja

          Z dniem 1 września 1951 roku uczniów „dziewiątki” przeniesiono do wielkiego gmachu szkolnego przy ul. Berwińskiego 2/3 i tam przez siedem kolejnych lat, tj. do 1958 roku „czasowo” funkcjonowała nasza szkoła (wraz z trzema jeszcze innymi – nr 15, 26 i 43).

      • 1956
        • Przymiarki do Łukaszewicza

          W latach 1956 – 1958, u zbiegu ulic Calliera i Łukaszewicza wybudowano trójkondygnacyjny budynek szkolny w kształcie litery „L”, z podcieniami od ul. Łukaszewicza. Na tyłach budynku utworzono z czasem dwa boiska. Projektantem obiektu był architekt Stefan Zieleśkiewicz.

      • 1958
        • Przeprowadzka na Łukaszewicza!

          W setną rocznicę istnienia szkoły, w ostatnich dniach sierpnia 1958 r. nastąpiła przeprowadzka do nowego budynku.

          Koszt budowy wyniósł około 9 milionów złotych. Była to w tym czasie jedna z największych i najlepiej wyposażonych szkół w Poznaniu. Sale lekcyjne i korytarze w nowym budynku szkolnym były przestronne, a pracownie nowocześnie wyposażone.Do nowootwartej szkoły uczęszczało około 1330 uczniów.

      • 1961
        • Nowy kierownik

          Nowy kierownik

          W roku 1961, dotychczasowy kierownik szkoły Franciszek Świebocki odszedł na emeryturę, a jego obowiązki przejął Wojciech Patelka.

    • Kontakty

      • Szkoła Podstawowa nr 9 im. dra Franciszka Witaszka w Poznaniu, ul. Łukaszewicza 9/13
      • sekretariat@sp9.eu
      • jazwinskajoanna@gmail.com
      • 0 61 866-33-65
      • ul. Łukaszewicza 9/13, 60 - 726 Poznań
  • Galeria zdjęć